Στο κυνήγι του τέλειου…

Πολλοί από εμάς βρισκόμαστε συχνά σε μία διαδικασία επιδίωξης και υλοποίησης του «τέλειου». Τέλειες μαθησιακές επιδόσεις, τέλειες σχέσεις, τέλειο γάμο, τέλειο παιδί, ακόμη και τέλειες …διακοπές! Σε μία εποχή και κοινωνία που ξέρει άριστα να παρέχει εργαλεία για διόρθωση ατελειών, άλλοτε υπονοώντας, άλλοτε υπογραμμίζοντας πως αυτές υπάρχουν και πρέπει να εξαλειφθούν, θέλω να επιχειρήσω μία άλλη προσέγγιση της τελειοθηρίας.

Παρατηρώ πως συχνά η έννοια του τέλειου συγχέεται και ταυτίζεται με κάτι το αψεγάδιαστο. Αν και ετυμολογικά μία εκ των ερμηνειών του τέλειου αποδίδει κάτι που δεν περιέχει ψεγάδι, η ουσιαστικότερη απόδοση της έννοιας έχει να κάνει με την ολοκλήρωση. Από μία ματιά αριστοτελικά επηρεασμένη, το «τέλος» έχει να κάνει με την πραγμάτωση της φύσης του κάθε όντος, ως σκοπό της ύπαρξής του, να είναι δηλαδή όσο πιο κοντά στην ολοκλήρωση και την «τελείωση» των δυνάμει ποιοτήτων του.

Η θεραπεία gestalt υποστηρίζει, επίσης, πως ο κάθε άνθρωπος από τη φύση του κατευθύνεται πάντα προς την εξέλιξη και την ανάπτυξη. Αυτό χρειάζεται να μη συγχέεται με τη δυτική οπτική περί συσσώρευσης υλικών και τίτλων. Η εν λόγω ανάπτυξη, που μπορεί να φτάσει σε ολοκλήρωση, έχει να κάνει με την ουσιαστική σύνδεση με τον/την εαυτό-/ή, η οποία επιτρέπει με τη σειρά της έναν αυθεντικό τρόπο ύπαρξης. Η αυτό-συμπόνια και η αποδοχή, παραδείγματος χάρη, μπορεί να νοηθεί ως ανάπτυξη και πορεία προς την «τελείωση», για ένα άτομο που έχει βιώσει έντονη απαίτηση και σκληρότητα από το περιβάλλον του.

Στη διαπραγμάτευση τέτοιων εννοιών συχνά ενυπάρχει το οξύμωρο: η διαδρομή αυτή (στην καλύτερη περίπτωση) ή και μόνο η επίτευξη αυτού του σκοπού-αποτελέσματος χρειάζεται να γίνεται με τρόπο ιδανικό. Το τέλειο πολλές φορές ταυτίζεται συνειδητά ή μη με το αψεγάδιαστο και αυτό συνιστά μία πλάνη.

Η ίδια η ανθρώπινη φύση για να βρίσκεται σε ισορροπία συνδυάζει ποικίλες ποιότητες. Αν, μάλιστα, υπάρχει δυσανάλογη ύπαρξη κάποιων χαρακτηριστικών, έναντι άλλων, κάτι θα συμβεί, ώστε να επέλθει αρμονία. Η επιδίωξη ενός κοινωνικά κατασκευασμένου «τέλειου» μας απομακρύνει από αυτό που μας είναι φυσικά ταιριαστό, με αποτέλεσμα να βιώνουμε πιθανότατα ένα αίσθημα μπλοκαρίσματος, ότι κάτι δεν προχωράει, ή ακόμη ότι η διαδρομή προς αυτό το σκοπό τελικά δε μας ευχαριστεί, όσο προσδοκούσαμε.

Το τέλειο δε σημαίνει απαραίτητα κάτι το αψεγάδιαστο

ή και αντίστροφα,

το αψεγάδιαστο δεν είναι απαραίτητα τέλειο…