Η αόρατη βαλίτσα μας…

Πολύ συχνά μιλάω στις συναντήσεις μου με τους ανθρώπους για την αόρατη βαλίτσα, που φέρνει κανείς μαζί του στην επαφή με τον κόσμο, με τους άλλους, ακόμη και με τον ίδιο τον εαυτό του. Τι ακριβώς θέλει να πει αυτή η μεταφορά και τι εσωκλείει μέσα της αυτή η «βαλίτσα»;

Ζώντας σε αυτό τον κόσμο κάθε στιγμή της ύπαρξής μας είμαστε σε επαφή με το περιβάλλον μας και τους ανθρώπους που το συναπαρτίζουν. Από τον ερχομό μας σε αυτόν γινόμαστε φορείς καταγεγραμμένων εμπειριών. Η «βαλίτσα» μας γεμίζει συνεχώς με ερεθίσματα, νέες γνώσεις, στιγμές, όπου η αλληλεπίδραση με τους σημαντικούς άλλους καταλαμβάνει το χώρο, θέτοντας το παράδειγμα-μοντέλο του πώς λειτουργεί ο κόσμος.

Θα μπορούσε να περιέχει ένα πολύχρωμο άλμπουμ με φωτογραφίες-στιγμές από βλέμματα των γονιών μας, από το πώς κρατήθηκε το σώμα μας, τι το έντυσε, τι αντικείμενα έγιναν σημαντικά για εμάς. Ίσως περιέχει και τα ίδια τα ρουχαλάκια ή τα παιχνίδια μας. Εξίσου χώρο, πιθανόν και περισσότερο, μπορεί να έχουν καταλάβει εμπειρίες πιο ασπρόμαυρες, λιγότερο ευχάριστες, μία απουσία που να υπερτερούσε της παρουσίας… Το ζεστό βλέμμα που επιθυμήσαμε, αλλά δε λάβαμε, την αγκαλιά ή το παιχνίδι που έλειψε, η σκληρότητα ή ακόμη και ωμή βία που δεχθήκαμε ή της οποίας γίναμε κοινωνοί.

Όλα αυτά και ακόμη πολλά, πολλά περισσότερα τα φέρουμε μαζί μας σε κάθε αλληλεπίδρασή μας, είτε το συνειδητοποιούμε, είτε όχι. Όχι μόνο από την βρεφική και παιδική μας ηλικία, αλλά από κάθε περίοδο της μέχρι τώρα ζωής μας. Μα, αυτό είναι αυτονόητο, θα έλεγε κανείς. Γιατί να παίζει αυτό ρόλο στο παρόν ή και το μέλλον μας; Όσο οι παρελθούσες εμπειρίες μας μένουν ανεπεξέργαστες, τόσο βρισκόμαστε σε μία αφανή δίνη, μία τάση για φαύλους κύκλους επανάληψης εμπειριών με τρόπο όμοιο με αυτόν του παρελθόντος. Όσο δεν έχουμε σταθεί να αναγνωρίσουμε τι φέρουμε μαζί μας μέχρι τώρα, τόσο πιο πιθανό είναι να σχετιζόμαστε με τους άλλους με παγιωμένα μοτίβα. Πολύ συχνά δε σχετιζόμαστε καν με τον άνθρωπο που έχουμε μπροστά μας σήμερα, αλλά με το πώς σχετιζόμασταν ή θα θέλαμε να είχαμε σχετιστεί με ένα σημαντικό άνθρωπο στο παρελθόν μας.

Είναι πολύ σημαντικό να ανοίξουμε αυτή τη βαλίτσα και να δούμε τι περιέχει, πάντα σε ένα πλαίσιο ασφάλειας, φροντίδας και γνώσης του πώς αυτό μπορεί να γίνει με τρόπο ομαλό και επαναδιορθωτικό, όπως αυτό της ψυχοθεραπείας. Ψάχνοντας, μπορεί να ανακαλύψουμε πως κουβαλάμε πέτρες, που δεν θέλουμε και δε χρειαζόμαστε πια, οι οποίες μπορούν να ελευθερώσουν πολύτιμο χώρο για κάτι νέο. Σε κάθε περίπτωση στο εδώ και τώρα που το διερευνάμε, μπορούμε να νιώσουμε περισσότερη ελαφρότητα και ελευθερία. Αν αυτό δεν επηρεάζει το πώς επιχειρούμε να συνδεθούμε, τότε τι…;