Είναι πολύ συχνή η παρανόηση ότι η ψυχοθεραπεία ισοδυναμεί μόνο με την αυτοσυμπόνια και τη φροντίδα πονεμένων ή τραυματισμένων κομματιών στη μέχρι τώρα διαδρομή μας. «Εγώ να είμαι καλά, δε γίνεται να ζω για τους άλλους πια» είναι μία καθοριστική συνειδητοποίηση και μετακίνηση. Αρκεί, όμως, μόνο αυτή για να ζούμε με πληρότητα και ευτυχία;

Πόσο συχνά απευθύνουμε ή μας απευθύνεται αυτή η φράση, συνοδευόμενη από ένα βλέμμα αγωνίας; Θα αλλάξει αυτό που νιώθω; Το άγχος, η θλίψη, άλλα δύσκολα συναισθήματα ή ακόμη και σωματικές ή συναισθηματικές καταστάσεις, που χρήζουν ιατρικής φροντίδας… Πριν αλλάξουμε αυτό που μας δυσκολεύει, όμως, το έχουμε πρώτα αφήσει να υπάρξει έστω για λίγο; Έχουμε...

Μέσα στην τόσο γεμάτη από ερεθίσματα καθημερινότητά μας, πόσες φορές δεν έχουμε ευχηθεί για λίγη σιωπή; Για λίγο διάστημα χωρίς την αίσθηση ότι ο «κόσμος μας ζητά πολλά…». Η σιωπή, όμως, μπορεί να μην γίνει μόνο αυτός ο ωφέλιμος χώρος, αλλά κι ένα βάρος, ίσως χειρότερο από αυτό που πράγματι μας βαραίνει.

Συχνά, η διαδρομή της ψυχοθεραπείας ξεκινά από ένα αίσθημα ότι «κανείς δεν με καταλαβαίνει». Έχουμε ακουμπήσει ως κοινωνικά όντα αυτής της εποχής στην παρήγορη πεποίθηση ότι στην ψυχοθεραπεία θα ακουστούμε, θα γίνουμε κατανοητοί/-ές/-ά και βασικά ορατές υπάρξεις (αυτής της εποχής όπου οι κοινότητες, οι «κύκλοι» και το «πηγαδάκι» με το γείτονα είναι...