Μέσα στην τόσο γεμάτη από ερεθίσματα καθημερινότητά μας, πόσες φορές δεν έχουμε ευχηθεί για λίγη σιωπή; Για λίγο διάστημα χωρίς την αίσθηση ότι ο «κόσμος μας ζητά πολλά…». Η σιωπή, όμως, μπορεί να μην γίνει μόνο αυτός ο ωφέλιμος χώρος, αλλά κι ένα βάρος, ίσως χειρότερο από αυτό που πράγματι μας βαραίνει.

Συχνά, η διαδρομή της ψυχοθεραπείας ξεκινά από ένα αίσθημα ότι «κανείς δεν με καταλαβαίνει». Έχουμε ακουμπήσει ως κοινωνικά όντα αυτής της εποχής στην παρήγορη πεποίθηση ότι στην ψυχοθεραπεία θα ακουστούμε, θα γίνουμε κατανοητοί/-ές/-ά και βασικά ορατές υπάρξεις (αυτής της εποχής όπου οι κοινότητες, οι «κύκλοι» και το «πηγαδάκι» με το γείτονα είναι...